ΛΥΧΝΑΡΑΚΙΑ ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ

να και μια νεα συνταγη για το πασχα που κοντοζυγωνει!!!

Επίσης πολλά γλυκά γίνονται με ελαιόλαδο. Όλα τα γλυκά που φτιάχνουν στα χωριά και τα νησιά και παραδοσιακές συνταγές, γίνονται με ελαιόλαδο. Διότι εκείνα τα χρόνια δεν υπήτχε λάδι ηλιόσπορου. Το αγνό λάδι της Ελλάδας, ήταν της ελιάς. Ειδικά στην Μυτηλίνη, την Καλαμάτα, την Χαλκιδική υπήρχε και υπάρχει μεγάλη παραγωγή ελαιόλαδου. Τα παραδοσιακά μελομακάρονα ήταν με ελαιόλαδο. Τα μουστοκούλουρα που γίνονται με πετιμέζι, η Καρπουζόπιτα που την τρώνε πολύ σε Μηλο και Φολέγανδρο και είναι βαρύ γλυκό. Γιατί εκτός του οτι έχει ελαιόλαδο, ειναι και σε μεγαλη περιεκτικότητα. Επίσης στη Μήλο έχουν τη λαδένια. Σε άλλα χωριά που δεν υπάρχει ούτε το ελαιόλαδο, χρησιμοποιούν ακόμα λίγδα. Όμως οι συνταγες και ο τροπος παρασκευής τους είναι ακριβείς γιατί ειναι συνηθισμένοι να μαγειρεύουν με αυτό το λάδι. Ετσι υπάρχει πάντα επιτυχία. Αλλα ακόμα και τώρα αρχίσαν να χρησιμοποιούν πολύ το ελαιόλαδο σε γλυκά. Στη μοντέρνα ζαχαροπλαστική. Ακόμα και ωμό. Όπως ειδα μια συνταγή μους σοκολάτας με ελαιόλαδο.

Θεωρώ ότι αν είναι σωστή για παράδειγμα μια ζύμη στην οποία θα χρησιμοποιηθεί δεν θα έχει πρόβλημα. Αν για παράδειγμα επειδή τα ζυμάρια με λάδι είναι λίγο ευαίσθητα στο ζύμωμα, κορδώσει, τότε θα ψήνεται απο έξω και απο μέσα θα είναι ωμό. Αν χρησιμοποιήσουμε σπορέλαιο, δεν καίγεται. Αν χρησιμοποιήσουμε ελαιόλαδο, θα καεί έτσι και το αφήσουμε λίγο παραπάνω. Αν οι συνταγές και ο τρόπος παρασκευής είναι ακριβεις, τότε δε νομίζω οτι θα έχουμε πρόβλημα αλλά αν δεν γινει σωστη χρηση, έχουμε ασχημα αποτελέσματα. Οπότε για έναν ερασιτέχνη που δεν γνωρίζει να ζυμώνει σωστά, καλό είναι το σπορέλαιο. Ευχομαι να σας κάλυψα έστω και λίγο με τις πτωχές μου γνώσεις.

Λοιπόν, όσον αφορά το λάδι, συμφωνώ με αυτό που λες αλλά το ελαιόλαδο δεν ειναι εύχρηστο για κάποιον που θα φτιάξει ένα γλυκό για πρώτη φορά. Γιατί καίγεται εύκολα, ταγγιάζει, πικρίζει και καιει τον ουρανίσκο και το λαιμό.Γενικώς είναι για πέταμα. Επίσης είναι βαρύ για τη ζαχαροπλαστική. Το ελαιόλαδο το χρησιμοποιούν σε Ελληνικά νησιά και χωριά γιατί ο ηλιόσπορος δεν επαρκούσε. Οπότε καλύτερα σπορέλαιο. Όσον αφορά το τυρί είναι επιλογή του καθενός. Τί θεωρούμε πιο προσιτό στα γευστικά μας γούστα. Για παράδειγμα στο Κιουνeφέ, οι Τούρκοι χρησιμοποιούν Τελεμέ. Εμείς χρησιμοποιούμε μιζήθρα, ακόμα και τυρί κρέμα Philadelphia. Πάντως από γνήσιους Κρητικούς ζαχαροπλάστες, έμαθα τα λυχναράκια με μαλάκα.

Σημαντική παρατήρηση.Στην Κρήτη βέβαια ΠΟΤΕ δεν βάζουμε ηλιέλαιο αλλά πολύ καλής ποιότητας ελαιόλαδο!

Δεν είναι υποχρεωτικό να είναι μαλακα το τυρί της γέμισης. Στην ανατολική Κρήτη χρησιμοποιούμε τη γλυκειά μυζήθρα δηλαδή το μαλακό τυρί που όταν αλατιστεί και ξεραθεί λέγεται αθότυρος

Σε μαγαζιά με κρητικά προϊόντα, συνήθως υπάρχει το αυθεντικό τυρί που χρειάζετε η συνταγή και πραγματικά του δίνει ακόμη πιο ιδιαίτερη γεύση. Η κανονικη του ονομασία φέρει τον τόνο στο λά, μάλλον ο φίλος Αντρέας το τόνισε έτσι για να μη θυμίζει κακιά λέξη.